Vrijdag 5 januari was het weer tijd om af nieuwe jaar af te trappen voor de selectie van Apollo. Om 13.00 uur werd er verzameld voor een weekendje in Robertville, België. Een groot knus huis in de Ardennen. Aangezien RJ niet meekon door zijn verhuizing, hebben we hem toch nog aan hem gedacht door een plaatsnaam te zoeken die eer doet aan zijn naam.

Het begin van het weekend was in ieder geval vrij treurig. Een busje was te laat afgeleverd bij onze huurder en we konden pas half 2 vertrekken en op het moment dat Jaimy en Pino aan kwamen rijden, zagen we ook dat Pino tranen in zijn ogen had staan. De dag ervoor had hij zijn konijn naar de dierenarts moeten brengen om zijn voortanden te laten trekken. Een konijn zonder voortanden.. dan kan je net zo goed een knuffel kopen voor je dochters. Gelukkig was zijn humeur (en van de rest van de selectie) al weer snel terug toen we nog kratten bier gingen halen bij de Emte. Jelle was net naar huis, maar de moeder van Sophie was ook boodschappen aan het doen. Dat zorgde voor een ommekeer! Niemand wilde meer naar de Ardennen, zeker niet toen schoonzoon Robin Korsuize vertelde dat ze vrijgezel is. Wat een vrouw!!

Toch maar besloten om naar de Ardennen te vertrekken en omstreeks half 5 waren we in het pittoreske Robbertville. Mistig, grijs, grauw, Addams Family huis van de buitenkant; waar we in godsnaam waren aanbeland wist niemand. Iedereen had al last van zijn oren door het rijden in de bergen, maar dat ging natuurlijk niet over toen Robin K ook nog eens het woord nam toen we waren aangekomen. Dan blijft die piep toch wat langer hangen. Eenmaal binnen zag het er top uit. Schitterend huis, openhaardje, mooie keuken, mooie kamers. Goed geregeld dus!

Voor de kamerindeling en de taken verdeeld werden, mocht eerst Jelle Kesselaar nog vertellen over zijn date de dag ervoor en na vele tips was dan daar eindelijk HET moment aangebroken; de kamerindeling. Eigenlijk had alleen Pascal pech. Die sliep met Jaimy, de man die altijd wakker is, 5 kwartier lult in een uur en het leuk vind om andere uit hun slaap te houden.

De kamers werden ingeruimd, vernoemd naar de mooiste vrouwen die Apollo rijk is, en we werden in de keuken verwacht voor een avondje gourmetten. Uiteraard werd Mario even op zijn werk gestoord of hij nog goede tips had als gourmetexpert en Justin nam zijn taak meer dan bekwaam over. Het avondprogramma bestond uit verschillende spelletjes en het algemene spel, schreeuwlelijk (spel met koptelefoons op en dan woorden raden wat de ander roept), werd duidelijk gewonnen door wie anders dan beroepsschreeuwer Peter.

Nog genietend van een biertje, vieuxtje, was het een lange en geslaagde avond. Zeker toen Arie in zijn pyamabroek naar beneden kwam. Een clownsbroek uit de serie Pipo de Clown, maar lachen doen we er jaren later nog om! Zet Arie een rode neus op en trek hem schoenen aan met maat 45 en clowntje Arie kan zo het circus in, sapperdeflap.

De volgende dag had iedereen spijt dat we het iets te laat hadden gemaakt met iets teveel drank. Want doordat het slecht weer was geweest in de Ardennen, konden we niet trainen of een wedstrijd spelen. Nee nu gingen we eerst slingerdeslang naar een of ander gebied waar we moesten hiken, mountainbiken en tokkelen. En dat beloofde wat..

Iedereen was na een heerlijk ontbijtje, waar we een verjaardagsliedje gezongen hebben voor de dochter van Tom, misselijk aangekomen bij Plopsaland. Maar voor we konden mountainbiken, moesten we eerst nog 3 kilometer lopen door gebergte om daar te komen. En vooral Joey vond dat een schitterende tocht. Genietend van het uitzicht, 7 keer verkeerd gelopen, grote plassen, kwam hij trots aan op de plaats van bestemming. En als je dan denkt dat je het ergste hebt gehad, moet je nog gaan mountainbiken. Met een instructeur.. Erwin!! Wat een galbak was dat. Zoals elke buitensportinstructeur was die net wat te blij, net wat te enthousiast en snapte die net niet dat wij niet heel vaak op een mountainbike in de Ardennen zaten. En aangezien die ook nog heel klein was, was de vergelijking met Robin Vermeulen zo gemaakt. Na de uitleg over gevoelige remmen, gladde keien en gingen we met de gebroeders Vermeulen op stap. Na heuvel 1 was Corné de 1ste die afstapte. Maar niks meer dan respect, want met zijn ongeluk al 3 kwartier berg op en berg af lopen, toch erg knap. De rest werd afgepeigerd en vooral Rohan kon niet echt lekker mee op een fiets. Ook Justin, Robin Braam en papagaai Jaimy behoorden geregeld tot de achterhoede. Bij het kiezen van de moeilijke of makkelijke route werd er massaal voor de makkelijk gekozen. Maar waar dat makkelijke nu op gebaseerd was?! Dat weten we nog niet, want Vermeulen & Vermeulen gingen tekeer als beesten. Alleen Daniel en Pino Pantani konden volgen en beleefden er zowaar plezier aan. Bijna iedereen had ondertussen al de man met de hamer zien langs komen en hadden meerdere malen hongerklop gekregen.

6 uur later kwamen we aan op de plaats van bestemming en mochten we lopend naar de tokkelbaan. Niet iedereen had hier meer zin in en de helft zou terug de berg op gaan lopen en de busjes gaan halen. Dat was een barre tocht en niet alleen in Afrika hebben ze honger, dat hadden wij ook!. De mannen op de tokkelbaan hadden ook zeker honger, echter moesten zij nog even wachten met eten. De groep lopers kwam ‘onverwachts’ een pizzeRIA tegen en besloot stiekem wat te gaan eten. Samen met de mannen van Terneuzense Boys 3 werden er 2 heerlijke pizza’s weggebunkerd en wat colaatjes opgedronken. Het leek ook ons dan ook beter om de rest van de groep hier maar niks over te vertellen.

De telefoontjes stroomde ondertussen binnen waar we bleven met de busjes. Slappe excuses volgde, maar met de smintjes van Pascal konden ze niet ruiken dat er over heerlijke pizza’s hadden gegeten, het was ze niet opgevallen, want de mannen hadden honger en waren bloed chagrijnig. Goed dat we besloten hadden om het pizzaverhaal nog maar een dag uit te stellen, zeker Jean-Paul had dan moordneigingen gehad.

Het eten moest nog even wachten, eerst een bezoek aan de Carrefour op de terugweg en dan langs de plaatselijke cafetaria voor we eindelijk konden eten. De meeste hadden van 11.00-20.00 niks gegeten en dat was te merken. De pizzamannen hadden minder honger, maar de rest viel aan als een groep Neanderthalers en de patat en broodjes hamburgers waren dan ook zo weg.

En de avond die volgde was een herhaling van de vorige. Veel drank, veel gelach (ook al had Arie zijn clownsbroek/pyjama deze avond niet aangetrokken) en rond 23.00 vertrokken Peter en de Kesselaars, klinkt als een bandje, weer terug naar ’s Gravenpolder. Ook deze avond was weer een lange en zware avond. Maar de volgende dag mochten we van opperbevelhebber Robin K dan ook het ontbijt overslaan en ons melden om 11.00 aan de ontbijttafel. En godzijdank kwam er toen ook nog een ouderwetse/ordinaire Korsuize ruzie. Zonder Michel mis je dat dan toch een beetje. Nu had Jaimy de corissantjes er in gedaan, maar volgens Robin had Pascal ze er veel eerder uit moeten halen. Toch heerlijk om een weekend traditioneel te eindigen.

Rond 16.30 werd er weer voet gezet in ’s Gravenpolder. Een geslaagd weekend wat alleen maar leiden tot 14 topwedstrijden, die dan hopelijk beloond worden met een prijsje in de vorm van een periodetitel. En als laatste moeten we natuurlijk de mannen bedanken die het georganiseerd hebben, het was keurig geregeld en mede hierdoor een geslaagd weekend. Dinsdag zijn we weer op het trainingsveld te bewonderen en zaterdag in de wei om 14.00 uur in en tegen Colijnsplaat!

Aanvullende gegevens